اگر بارانی همیشه جاری باش همیشه پربرکت ...

سلام

برکت وجودت را گم کرده ام :

همينكه مي دانم گوشه اي از اين دنيا ، يك نفر با يك قلب منزه و مملو از خوبي ، گاهي به من مي انديشد . براي من كافي ست .
همينكه مي دانم حرف هايي هست و كلماتي . . . كه سكوت اين انتظار شيرين را خواهد
شكست .
براي من كافي ست .
همينكه در ميان اين همه آشناي تبسم بر لب ! با تيشه هاي زبانشان !
آشنايي هست كه مي توانم ، دارو ندارم را در دست بگذارم و پنجاه پنجاه قسمت كنم ! براي
من كافي ست .
همينكه مي دانم براي درد هايم مرهمي هست ، تحمل اين همه ، درد ، درد ، درد ، كه روح و جسم هم سرش نمي شود ! برايم جانفرسا نيست . . . و همين كافي ست .
همينكه مي دانم هست . . . همينكه مي داند دوستش دارم . . .
براي من كافي ست ، كافي ، كافي
بيش از اين سهمي نمي خواهم

نمی خواهم حتی دوستم بدارد

نمی خواهم حتی لحظه ای بخاطر من درد بکشد

همینکه می دانم اگر باران ببارد بویش و یادش را برایم زنده می کند برای من کافیست

همینکه می داند زندگی را از دریچه نگاهش می نگرم و او را در قلبم جای داده ام برای من کافیست

اما

خدایا

دل تنگش که می شوم ؛

می بینمش.........

 گریه که می کنم به خوابم می آید و مرا نصیحت می کند ...... 

شاید توهمی بیش نیست

اما هرچه هست شیرین است و به یاد ماندنی

یا حق

بگذار تا ببارد باران
باران وهمناك
 در ژرفي شب
اين شب بي پايان
بگذار تا ببارد باران
 اينك نگاه كن
 از پشت پلك پنجره
تكرار پر ترنم باران را
و گوش كن كه در شب
ديگر سكوت نيست
بشنو سرود ريزش باران را
كامشب به ياد تو مي آرد
گويي صداي سم سواران را
 امشب صفاي گريه من
 سيلاب ابرهاي بهاران است
اين گريه نيست
 ريزش باران است
 آواز مي دهم
 آيا كسي مرا
 از ساحل سپيده شبها صدا نزد ؟
از پشت پلك پنجره مي ديدم
 شب را و قير گونه قبايش را
ديدم نسيم صبح
 اين قير گونه گيسوي شب را
سپيد ميسازد
و اقتدار قله كهسار دوردست
 در اهتزاز روشني آفتاب ميخندد
 در دوردستها
 باريده بود باراني
 سنگين و سهمناك
 و دست استغاثه من
 سدي نبود سيل مهيبي را كه مي آمد
و آخرين ستون
 از پايداري روحم را
 تا انتهاي ظلمت شب
 انتهاي شب مي برد
 آري كس مرا
 از ساحل سپيده شبها صدا نزد

اما چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

ارزش انسان

دشتها آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد روييد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟
فكر نان بايد كرد
و هوايي كه در آن
 نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است
گل خوبي زيباست
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را
علف هرزه كين پوشانده ست
هيچكس فكر نكرد
كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
 بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
 و كسي فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است
كه به غير از انسان
 هيچ چيز ارزان نيست

سال نو همه عزیزان مبارک

ایشالا سال پر برکتی برا همه دوستان خوبم باشه

منو از دعاهای خیرتون بی نصیب نکنید

بازم معذرت واسه اینکه زیاد نمی تونستم بهتون سر بزنم

امروز دوم محرمه

یاد اون روزا به خیر که با همه ی اهل خونه می رفتیم برای شرکت در عزاداری همه بودن

همه  اونایی که الان نیستن

بابا ....داداش ... گریه نمی کنم دیگه ؟؟؟؟؟؟؟؟

آخه بعضی وقتا زنده یا مرده ی بعضی آدما یکی میشه برات مثل داداش دیگه الان سالی به ماهی یادش نمی افته که خواهر کوچیکی هم داره

سر قضیه تلفن حسابی به هم ریختیم دیگه خیلی وقته حتی دلم برا دیدن لبخند پر از گرماش لک زده

می دونی یه روز به سرم زد که خودمو و دیوونه گیهامو جمع کنم و از این شهر ببرم

برم یه جای دور یه جایی که هیچکی نشناسدم

اما راستشو بخوای از بابا خجالت کشیدم آخه اون همیشه می گفت دختر خوب اونه که همیشه صبور باشه

چه تو خوشی !!!!!!!! (نداشته ) چه ناخوشییییییییی(فت و فراووووون)

نرفتم..... موندم ........کنار اوناییی که یادشون رفته یه روزی چه جمع صمیمی داشتیم یه روزی بود که خنده از لبای ما نمی رفت و شبش با هزار تا امید می خوابیدیم که فرداییی جدید در راهه؟؟؟؟؟؟؟!!!

ولی خدایییش دیگه امروزا زندگیم تکراری شده هر روز بلند شو بدو کلاست دیر نشه

بدو خونه نهار (...) کن بیااااااااااااا دوباره کلاس

برای کسایی حرف بزن که یه ذره از درداتم نمی تونن بفهمن با اونایی همکلام شو که همیشه دلشون می خواد بگن و بخنندن یکی برا جلب توجه .....یکی برا مسخره بازی .......یکی شاد یکی شادتر ...

(تو پرانتز بگم شانس آوردم همکارام آدمای شادی هستن وگرنه تا حالا دیگه باید سر از کوه و بیابون در می آوردم.......)

یه روزایی یادمه دانشجو که بودم ترمای اول (خوب دیگه یه روزایییییی!!!!!!!!) حساب دقیقه هایی که از خونه و خونواده دور بودم و همیشه داشتم

همیشه تو خودم بودم طوری که یه روز که دوستام می خواستن برن سفر یکی از اونا برام نامه نوشت که خره آدم شوووووووووو.........نشدمممممممممممم یا شدم نمی دونممممممم

دلم که می گرفت به همه زنگ می زدم

خونه اداره خوابگاه (مامان آبجیا بابا داداش ) اما بعد یکی یکی رفتن هرکی به یه طرف .....

اما الان

دیگه حتی دلم نمی خواد تو خونه قدم بذارم

اما مگه میشه؟؟؟؟؟؟؟

یه روز شاید بی اطلاع همه از این شهر و دیار کوچ کردممممممم مثل اون پرنده ی مسافری که قصه شو براتون گفتم.......... اما هیچ برجی اینجا یادش نمیمونه منم هستممممممم

انگاری پرحرفیام بازم گل کرد امشب خونه یه عزیزی دعوت بودیم یه آن اون جمع خوب منو یاد خونه های بچه گیم انداخت تو دلم بغض می اومد اما نمی تونستم هیچی بگم آخه همه شاد بودن هیچکیو نمی خواستم با خاطرات خودم غمگین کنم ..........(هیچکی)

الانم بغض عزیز راه باز کرده و داره هی می باره نمی دونم تا بحال حس کردین نمی تونین نفس بکشین یا اینکه دارین خفه می شین الان دقیقا همون حسو دارم  ..........

کاشکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی می شد پــــــــــــــــر کشید و رفت از اینجا (هرکجـــــــــــــــــا)

یا که مٌــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد و بازم رفـــــــــــــــــت از اینجا (هـــــــــرکجا)

از محرم و سینه زنی سر از خونه خانم گل درآوردم

بگذریم قصه تنهایی من هم که بی پــــــــــــــــــــــایــــــــــــــــــان و طولانیست .....

شماها خوش باشید

امیدوارم همه تو این ماه عزیز به خواسته هاشون برسن

منم که آرزوم همینه بارش بارانی از رحمت (یه وقت خدای نکرده کسی فکر بد نکنه باران رحمت برا من فقط مرگه فقط مـــــــــــــــــــرگ )

دیگه شاید نرسم حتی بهتون سر بزنم

اگه نیومدم حلالم کنید

از همه دوستانم که تو این مدت همدلم بودن تشکر می کنم

گلی - باران و دغدغه هاش - باران عزیزم که فکر می کردم پسره - بنفشه و نرگس بانو که همیشه خیلی روحیه می دادن - داداش سعید که به خاطر یه اشتباه لپی قهر کرد و دیگه نیومد - سمانه عزیز که تازه باهاش آشنا شدم - آوا و خاطرات مادرش که یه درد شیرین مشترک داشتیم
و یاشار همیشه عاشق - داداش سیاوش که تازه امتحاناش تموم شده و از بند خلاصی یافته
پویا و محسن که هر چهارشنبه ما رو سرفراز می کرد - محمد جواد شکری که قراره همین روزا با یه وبلاگ توپ برگرده - همشهری گلم ساقی -  پژمان و مهربونیاش - وهم سبز - دیگه ...........

و همه قاصدکایی که الان حضور ذهن ندارم ولی یادشون برام زنده است تا آخر عمر

یا علی مدد

پایان

این هفته بدترین هفته عمر منه که هرسال تکرار میشه و هر سال بدتر از سال پیش منو در بهت و بغض رفتن یک مرد در التماس بازگشتی به گذشته به بدترین وضع ممکن عذاب میده ..........

دعام کنید لااقل امسال که با همه شما عزیزان آشنا شدم بتونم این درد و راحت تر تحمل کنم .......

یکی دوهفته نمی تونم بهتون سر بزنم ()

با فرستادن فاتحه ای برای روح اون بزرگ مرد منو تا

آخر عمر شرمنده خودتون خواهید کرد .

در من هزار حرف نگفته
                          هزار درد نهفته
                                  هزاران هزار دریا هر لحظه در طپیدن و طغیانند
در من هزار آهوی تشنه
                          در خشکسال دشت پریشانند
در من پرندگان مهاجر
                ترانه های سفر را

                                     در باغ سوخته می خوانند ....

با من که در بهار خزانم قصه های فراوانی ست

                                                 با من که زخم های فراوانی

                                                    برگُرده ام به طعنه دهان باز کرده اند ،

                                                                                     هر قصه یک ترانه

-         هر ترانه خاطره ای دیگر –

                               هر عشق یک ترانه ی بیدار است .

در خامُشی حضورم ، حرف مرا بفهم

                               یا برای عشق زبانی تازه پیدا کن

                               تا دردِ مشترک ، زبان مشترکمان باشد .

حرف مرا بفهم و مرا بشنو

این من نه، آن منِ دیگر ،

آن کس که پنجره ی چشم های من ، او را ،

                                                  -         کهنه ترین قاب است.

از پشتِ پنجره ی زندان

حرفِ مرا بفهم

                 که فریاد تمامی زندانیان

                                                     در تمامی اعصار است.

در گیر و دار قتل عام کبوترها ،

در سوگ شاخه های تکه تکه ی زیتون

وقتی که از دل جوان ترین جوانه های عاشق باغ ما ،

-بر مسلخ همیشگی انسان -

در لحظه ی شکفتن فریاد

باران سرخی از ستاره سرازیر است ،

آنسان که هر ستاره دلیل شرمساری خورشیدهای بسیاری

-از برآمدنشان است -

تو گریه می کنی؟!

از عمق آشنای جنگل چشمانت

از عمق جنگلی که در آن پاییز ، در غروب به بغض نشسته است ،

- بارانِ بی دریغ اشکِ تو می بارد

تا عطر خیس جنگل پاییز ،

- در من هوای گریه برانگیزد،

آنگاه ، از چشم ذهن من ،

شعری بسان گریه فرو ریزد...........

من شعر می نویسم

تو با ترانه های عاشقِ من ، عاشق

تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا

بر پنج خطِ سازِ سفر ، زخمه می شوی!

تو گریه می کنی !

تو لحظه های شعر مرا ، در خویش تجربه کرده ،

یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایقِ بودن ، تکرار می کنی

یا با ترانه های من بر لب

در مصافِ جلادان ، به مسلخِ خویش می شتابی

یعنی که با منی

دیروز

امروز

تا هنوز و همیشه

آیا زبان مشترک این نیست ؟

آن زبانِ تازه که گفتم؟

آیا زبانِ مشترک این نیست ؟

                                   فقط می تونم بگم

آي جماعت، چطوره احوال‌تون؟                         چي مونده از صفاي پارسال‌تون؟
نگين فلاني از لطيفه خسته است                        خدا گواهه من دلم شكسته است
با خنده شماس كه جون مي‌گيرم                         براي تك‌تك شما مي‌ميرم
حتي اگه فقير و بي‌پول باشيد                             دلم مي‌خواد كه شاد و شنگول باشيد
خونه‌هاتون چرا خوش‌آب و رنگ نيست؟             چي‌شده؟ خنده‌تون چرا قشنگ نيست؟
حرفهاي گريه‌دار نمي‌پسندين؟                           مي‌خواين يه جوك بگم كمي بخندين؟!!!!

خوشا به حال اون كه تو محله‌ش                       طريق عاشقي زده به كله‌ش
كسي كه قلبش اتصالي داره                              مي‌دونه عاشقي چه حالي داره
با اين كه سخته، باز دلنشينه                             «تپش، تپش، واي‌از تپش» همينه
رد وبدل كه شد نگاه اول                                  بيرون مياد از سينه آه اول
دل مي‌گه هرچي‌بش بگي فوتينا                          خواب و خوراك و زندگي فوتينا
عاشق شدن شيدايي داره والا                            «خاطرخواهي رسوايي داره» والا
وقتي طرف توكوچه پيدا مي‌شه                          توي دلت يه باره غوغا مي‌شه
آرزوهات خيلي دورن انگاري                           توي دلت، رخت مي‌شورن انگاري
صداي قلبت اون قدر بلنده                                 كه دلبرت مي‌شنوه و مي‌خنده
دين و مرام و اعتقادت مي‌ره                             اون كه مي‌خواستي بگي، يادت مي‌ره
مي‌خواي بگي: «فدات بشم الهي»                      مي‌گي كه: «خيلي مونده تا سه‌راهي؟»
مي‌خواي بگي: «عاشقتم عزيزم»                      مي‌گي كه: «من عاعاعاعا، چيچيزم!»
مي‌خواي بگي: «بيام به خواستگاري؟»              مي‌گي: «عجب هواي خوبي داره ساري»

كوزه ضربه ديده بي‌ترك نيست                           حال طرف هم از تو بهترك نيست

مي‌خواد بگه، «برات مي‌ميرم اصغر!»                مي‌گه «تمنا مي‌كنم برادر!»
مي‌خواد بگه: «بيا به خواستگاريم»                   مي‌گه كه: «ما پلاك شصت وچاريم»

اول عشق و عاشقي نگاهه                              نگاه مثل آب زيركاهه
بين شماها عشقو مي‌شه فهميد                         از تونگاها، عشقو مي‌شه‌ فهميد
عشق، اخوي، آتيش زيرديگه                            نگاه آدم كه دروغ نمي‌گه
نگاه مي‌گه: «عاشقتم به مولا                           به قلب من خوش‌اومدي،‌بفرما»

حضور حضرت منيژه خاتون                             چطوره حال بچه گربه‌هاتون؟
براي اون دهان و چشم و ابرو                          هميشه بنده بوده‌ام دعاگو
زبس كه رفته عشق، توي قلبم                          نوشتم اسمتونو روي قلبم
خدا گواهه تا شما نيايين                                  از تو گلوم، غذا نمي‌ره پايين
شبا همه‌ش ياد شما مي‌كنم                               مي‌رم به آسمون نيگا مي‌كنم
شما رو مثل ماه مي‌كشم‌ هي                             شباهميشه آه مي‌كشم هي
كسي خبر نداره از قضايا                                  نه جي‌جي و نه مامي و نه پاپا
به جاي مارياكري و گوگوش                             نوار گريه‌دار مي‌كنم گوش
«قشنگترين پيرهنتو تنت كن                             تاج سر سروري تو سرت كن
چشماتو مست كن همه‌جا رو بشكن                    الا دل ساده و عاشق من...»
دلم مي‌خواد كه از سرمحبت                              به عشق من بدين جواب مثبت
بگين بله وگرنه دلگير ميشم                             تو زندگي دچار تأخير مي‌شم
اگرجواب نه بياد تو نامه‌ت                                خلاصه قهر، قهر تا قيامت!
فداي اون كه نه نمي‌گه مي‌شم                           عاشق يك دختر ديگه مي‌شم 
تو بي‌لياقتي اگر بگي نه                                   اِند حماقتي اگر بگي نه
ببين تو آينه، آاخه اين چه ريخته؟                      مثل تو صدتا توي كوچه ريخته!
تو خانمي؟ تو خوشگلي؟ چه حرفا...                   حرف زيادنزن، برو بينيم باااا...

بشين عزيز، پرت و پلا نگو مرد!                       اين مدلي نمي‌شه عاشقي كرد
تو هر دلي يه عشق، موندگاره                          آدم كه بيشتر از يه دل نداره
... درسته،‌ديگه توي شهر ما نيست                    دلي كه مثل كاروانسرا نيست !!!!!!
بازم همون دلاي بچگي‌مون                              دلاي باصفاي بچگي‌مون
يه چيز مي‌گم، ايشالا دلخور نشين:                     «قربون اون دلاي‌تك‌سرنشين!»

اين روزا عمر عاشقي دوروزه                          ايشالا پير عاشقي بسوزه
بلا به دور از اين دلاي عاشق                           كه جمعه عاشقند و شنبه فارغ!
گذاشته، روي ميز من، يه پوشه                        كه اسم عشق‌هاي بنده توشه
زري، پري،‌سكينه، زهره، سارا                         وجيهه و مليحه و ثريا
نگين و نازي و شهين و نسرين                         مهين و مهري و پرند و پروين
چهارده فرشته و سه اختر                            دوليلي و سه اشرف و دو آذر
سفيد و سبزه، گندمي و زاغي                            بلوند و قهوه‌اي و پركلاغي ...
هزار خانمند توي اين ليست                              با عده‌اي كه اسم‌شون يادم نيست!

گذشت دوره‌اي كه ما يكي بود                            خدا و عشق آدما يكي بود
نامه مجنون به حضور ليلي                              مي‌رسه اينترنتي و ايميلي!
شيرين مي‌ره مي‌شينه پيش فرهاد                      روي چمن تو پارك بهجت‌آباد
زلفاي رودابه ديگه بلند نيست                           پله كه هس، نيازي به كمند نيست
تو كوچه،‌غوغا مي‌كنند و دعوا                          چهار تا يوسف سر يك زليخا!
نگاه عاشقانه بي‌فروغه                                   اگر مي‌گن: «عاشقتم»، دروغه
تو كوچه‌هاي غربي صناعت                              عشقو گرفتن از شما جماعت
كجا شد اون ظرافت و كرشمه                           نگاه دزدكي كنار چشمه؟
كجا شد اون به شونه تكيه كردن                        كنار جوب آب، گريه كردن؟
دلاي بي‌افاده يادش به خير                                دختركاي ساده يادش به خير

من از ركود عشق در خروشم                           اگر دروغ مي‌گم، بزن تو گوشم
تو قلب هيشكي عشق بي‌ريا نيست                      حجب و حيا تو چشم آدما نيست
كشته دلبرند وارتباطش                                    فقط براي برخي از نكاطش!
پرنده پر، كلاغه پر، صفا پر                              صداقت، از وجود آدما، پر
دلا، قسم بخور، اگر كه مَردي                            كه ديگه گِرد عاشقي نگردي
ما توي صحبت رك و راستيم داداش                    عشق اگه اينه، ما نخواستيم داداش
حال كذايي به شما ارزوني                                عشق‌ريايي به شما ارزوني

زدم تو خال تون دوباره،‌ آخ‌جان!                        حسابي حال تون گرفته شد، هان؟!
اينا كه من مي‌گم همه‌ش شعاره                         عشق و محبت شاخ و دم نداره
مهم فقط نحوه ارتباطه                                     اينه كه اين قدر سرش بساطه
ناز و ادا هميشه بوده جونم                               حجب و حيا هميشه بوده جونم
آدمو تو فكر خيال گذاشتن                                 وقت قرار، آدمو قال گذاشتن
وعده اين كه: «من زن تو مي‌شم،                      وصله چاك پيرهن تو مي‌شم.»
حرفاي داغ و پخته و تنوري                              چه از طريق نامه يا حضوري
هميشه بوده توي عشق، حاضر                         همينه ديگه خب به قول شاعر:
«با اون همه قد و بالاتو قربون                         با اون همه قول و قرار وپيمون
كه با من غمزده داشتي، رفتي»                         تو كوچه تون بازمنو كاشتي، رفتي!
چقدر، مونده بي‌حساب و كتاب                           نامه ی  لا كتاب مون بي‌جواب
چقدر وعده‌هاي بي‌سرانجام                               چقدر توي كوچه، عرض اندام
چقدر حرف‌هاي عاشقانه                                  چقدر آه و ناله شبانه
چقدر گريه‌هاي توي پستو                                 چقدر وصف خط و خال و ابرو
چقدر دزدكي سرك كشيدن                                 چقدر فحش و ناسزا شنيدن!
چقدر خواب‌هاي، خوب و شيرين                        چقدر، بعدخواب، ناله – نفرين!

خلاصه، عشق و عاشقي همين‌هاست                 اما تو تعريفش هميشه دعواست
اگر دلت تپيد و لايق شدي                                 عزيز من، بدون كه عاشق شدي!

یکی از قدیمی ترین اشعار اردلان سرفراز (1347)

تقدیم به تمام کسانی که در سختی های زندگیم پرنده نبودند ....

برج

ای پرنده ی مهاجر، ای مسافر!

ای مسافرِ من ، ای رفته به معراج!

تو به اندازه ی قدرت پریدن

    تو به اندازه دل بریدن از خاک ،

عزیزی.

با دریغی سنگین

 شعر آمیخته با حسرتِ یک خاطره را

                   قصه ی حادثه ی برج و کبوتر را

                                                یک بار دیگر می خوانم:

زیر این گنبد نیلی ، زیر این چرخ کبود

توی یک صحرای دور ، یه برج پیر و کهنه بود

یه روزی زیرِ هجومِ وحشیِ بارون و باد

از افق ، کبوتری تا برج کهنه پر گشود

خسته و گمشده از اون ور صحرا می اومد

باد پراشو می شکست ، بارون بهش سیلی می زد

برج تنها سرپناهِ خستگی شد             مهربونیش مرهمِ شکستگی شد

اما این حادثه ی برج و کبوتر            قصه ی فاجعه ی دلبستگی شد

آخرِ قصه مونو ... تو می دونی ... تو می دونستی

من نمی تونم بپرم ... تو می تونی ... تو می تونستی

باد و بارون که تموم شد ، اون پرنده پر کشید

التماس و اشتیاقُ ته چشم برج ندید

عمرِ بارون ، عمرِ خوشبختیِ برجِ کهنه بود

بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده رو ندید

ای پرنده ی من ، ای مسافر من !

من همون پوسیده ی تنها نشینم

هجرتِ تو هرچه بود ، معراج تو بود

اما من اسیرِ مردابِ زمینم

رازِ پروازُ فقط تو می دونی ... تو می دونستی

                            نمی تونم بپرم ... تو می تونی ... تو می تونستی !!!

خنده ام مي گيرد

دل پر از تنهايسيت

آن همه عشق به يکباره برفت

وين همه غصه به يکباره رسيد

بايد آرام گرفت

باید آرام گریست

از غم عشق بريد

پس از آن هم شايد

ساعتي فرصت نيست

تا که در دل شاید با کسی دیگر زیست .........

جز اين همه حصار

که بر دور دلم زدم

چشمان خسته ام خواست

قلبم را خجالت دهد

ديگر نديد

آنوقت دلم با چشمان نداشته اش تا .......(عشق ) رفت

رفت تا دوست

 بيابد همو را که يک روز عاشقانه مي پرستيد

جايش کنار بستر

کنار بستر غصه هاي شبانه ام خاليست

چه روزهاي غريبي

چه دردهاي بزرگي

چه قلبهاي قشنگي

دلم پي بارانيست که مرا ببرد از اينجا

ببرد تا آن دور

تا آنجا

تا کنار برکه هايي

که قورباغه هايش

باهم آواز مي خوانند وکسي نيست تا چوبش را در هوا تکان دهد

تا خواب خوششان را برهم بزند

کاش می مُردم .........

ساده باید بنویسم امشب

از تو و خاطره هایی که گذشت

تا که فردا همه آواز مرا لمس کنند

باید از درد بگویم

از همان لحظه سرد

که به خاموشی فانوس نگاه تو

مرا عادت داد

و فراموشی عشق

چه عذابی دارد

تو همان قله ی سرشار غروری

که مرا

به چراغانی مهتاب و صدا

خواهی برد

و چه اندیشه ی  من کودک بود

مثل امروز که هست ...........

لحظه سرد

تو بودی و سکوت

و من و حس غریبی

که پر از خواهش بود

آه بی فایده بود

هر چه از شهر نگاهم

به تو می فهماندم

که من از لحظه ی هجرت

چه هراسی دارم

و تو شاید آن روز

که به اندازه ی تنهایی من غمگین بود

راه چشمان مرا گم کردی

و در آن دشت خیال

دل من را که غریبانه شکست

تو به اندازه ی یک شاخه ی گل می دیدی

سعی کردم به نگاهت حرفی بزنم

تو نگاهت را می دزدیدی

باز در لحظه ی خود می مردم

همه چیز بوی پایان می داد

بجز احساس پریشانی من

و غروری که نمی فهمیدم !!!!!!!!!!

سخت تنها بودم

برف در پشت پریشانی من می بارید

و تو با چتر سکوت

مهربان می رفتی

آن زمان هم حتی

تو و آن وازه هیچ

و نگاهی که پر از سادگی پنهان بود

بهترین حادثه من بودید

خوب من

معنی عشق اینست :

تقدیم به باران ؛تنها ترانه زندگیم (پدرم):

از خودم که خسته می شوم دلم دلتنگت می شود

آسمانی ترین مرد ؛

روز های خدا را با یادت می کُشم و در نبودنت هزار بار تمام کوههای خاطرات مشترکمان را می گریم

نکند آنوقت خدا بارانی بفرستد که خیلی دیر باشد

خیلی؛

غم از دست دادنت را با یاد مهربانیهایت سخت و جانسوز گریستم

تو نیستیُ چه خانه ی سیاهی

تو نیستیُ چه بارهای گناهی

تو نیستی که بباری

تو نیستی که با قهر چشمانت راه زندگی را نشانم دهی

در پی ات به کجا دویدن آغاز؛

در پی ات کجا را گریه کنم

…Zبه خوابم بیاZ…

صبر را بر انتظار مرهم کردند

وصل را بر هجران

مرا چه شده که نه آن دارم

و نه امید این

پس بیا دستهایمان را به هم بدهیم

شاید

 سقفی باشیم برِ نوعروسانِ به عزلت نشسته از نداری.........

 فرشی باشیم بهر یتیمان بی پدر.....

و اشک نشسته بر چشمی را پاک کنیم

شاید به این امید انتظار هم آسانتر شود

و وصال میسر

اما اگر نشد لااقل دلخوش به لبخندهای پاک هستیم

و می دانیم که باران خواهد آمد.........

یا علی مدد

در این روزگار

 که حتی دیدن کلاغ زاغی – هم -آرزو شده

چه راحت خودمان را

به آمدن باران دلخوش می کنیم..

و چه زود باور رویاهایمان را به فراموشی می سپاریم

چه راحت از اعتقاداتمان برای مجاب کردن اطرافیان می گذریم

چه راحت عشق را می شکنیم ......

آه یادش بخیر

چه عشق ها دیدم پر از هوسهای رنگی

چه دردها دیدم در هراسهای کودکی

چه زود دلخوش به عشقت شدم

و چه راحت شکستنم را به تماشا نشستی  

بارانم

صداقت چشمانت را گم کرده ام ....

روز از پی روز

ماه از پی ماه

فصل از پی فصل

عمر دارد می گذرد بیهوده

پس تو کی می آیی؟؟؟؟

دیروز باران هم آمد ولی تو نیامدی!

چه خوب می شد باران

غریبی چشمانت را با

غربت دلم پیوند می زدی

یک آشنایی ساده

آنقدر ساده که

ساده هم خجالت بکشد

آنوقت سرت را بر شانه ام تکیه می دادی

و غربت چشمانت را

بر غریبی دلم

می گریستی

آری به همین سادگی........

با لیلی این زمانه ما نامردیم

ای دوست بیا بیا که مجنون گردیم

زخمی به میان چشم ما گل بخشید

ما وارث این قبیله پردردیم

با عشق اگر دلی ز ما مجنون گشت

ما عصمت نسترن کمی کم کریدم

در باغ نیاز ما خزان واویلاست

ما مرثیه خوان نوبهاری زردیم

عمری پی دیدن یکی آئینه

هر لحظه هزار مرتبه می مردیم

از گریه آسمانمان سودی هیچ

چشمی نگشوده ما ز جا پژمردیم.......... 

با عود باران و خاک

شهوت سبزه و شکوفه

خوابم را چید

و من با آنکه

۹ سال وضو نشکسته بودم

پلکی نچسبانده بودم

نمازم را

حتی قضا کردم

پیش از آنکه زمین لبخند سبزش را

تا پرستو

پرواز داده باشد......

من در این نقطه دور در بلاتکلیفی

در کش و قوس حیاتی جانکاه

به افق چشم بدوزم تا کی

بی جهت منتظر معجزه باشم - چه شود؟؟ –

بی ثمر دیده در این راه کبود می دود در پی تو

سالها آمد-

-          و رفت

-          بارها من دیدم

کوچ مرغان غزلخوان چمن

سفر چلچله ها

کوچ برف از دل کهسار بلند

کوچ هر فصلی را

لیک یاد تو ز دل کوچ نکرد

ای سرا پا همه ناز 

رفتنت را به خدا آمدنی نیست دگر

بی سبب منتظر معجزه ام  

به من بگو آیا بی سبب منتظر معجزه هستم

یا نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در روز قدس

 تمام فریادهای من

فدای اشک چشمان کودکان فلسطینی باد .

به امید داشتن فلسطینی آزاد

برای تمام برادران و خواهرانمان

می نویسم:

یا علی مدد برادرم

دعای فاطمه بدرقه راهت خواهرم

دل خیلی ها شکست

خیلی چشم ها به اشک نشست

آخر !

جاده ها همدم می خواستند

و گلچین می کردند

تمام گلهای شهر که مسافر شدند

آنوقت دلم

گریه هایش را به پای بهترین مسافر ریخت

که زود برگرد

و مسافر عاشقانه سرود

هر چه قسمت باشد .........

آرام پر گشود دستهایش پر از سخاوت و چشمانش گویاترین لحظه های زندگیم را می سرود

آرام آرام راهش را از میان جاده ها پیدا کرد و رفت .......

خدا پس بارانت کو ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چه بی مفهوم می شود زندگی بی او می دانم خواهد آمد من گفتم منتظرم و چشم براه تا بیاید

پس باید صبور بود ...........

زودتر بیا خیلی دلم برایت تنگ شده

از اون حالای غریب که خودت بهتر می دونی .............

میلاد امام حسن مجتبی مبارک باد.

خوش به حال دلت باران از خودم که عبور می کنم تو را در گوشه گوشه خاطراتم می بینم که نشسته ای و راحت و فارغ بال از زندگی با وجودت مرا به بودن می خوانی به زندگی اما تا کی می توان عاشقانه در رویا زندگی کرد کاش حداقل حرفهای خودت را زمزمه می کردی نه هستی نه نه نمی خواهم گدای محبتت باشم می خواهم مانند یک نور که یک روز در قلبم نشستی همانجور هم جواب خواسته هایم را بدهی و بگوییییییییییییییییی:

بگو هر چه دلت را تنگ کرده آنوقت اشکهایم را با گوشه آستینم می گیرم و سرم را روی پاهایت می گذارم و برایت از دلم می گویم از بانو گفتنهایت از غمهایم نه نهههههههههههههههه از غم نمی گویم آخر کنار تو در جانم غمی نمی ماند تو جان منی جان آدمی که غمگین باشد آنوقت باید غمگین بود ......

تو تا هر وقت که تو شاد باشی من هم زنده ام بدادم برس باران نکند روزی بیایی که نیلوفرها خشک شده اند و من خجالتت را بدجور بکشم و تو در دل بگویی این بود ان همه عشقت :

نوایی نوایی همه با وفایند تو هم با وفایی

همه باوفایند تو گل در وفاییی

از آدم ها که خسته می شوم به تو رو می کنم تو فرشته ای خدا می دانست که عشقت را به دلم انداخت تا با تو او راهم بیایم به خدا راست می گویند عشق زمینی شروعی برای آسمانی کردن وجود است ببین وجودم را که کم کمک دلش می خواهد به سوی خدا برود شاید قبلن هم گفتم شاید آنجا بتوانم مهربانی تو را جوابگو باشم می دانم از زندگی از من دلخوری اما چه کنم خودت گفتی بیا .................

...........................................................

اي عاطفه ، اي باران

تو سكوت تلخ اين زمانه اي

به روي من كه زير اين آبي كبود شب را سحر مي كنم

از عمق وجودت

و با عشق آميخته با عطوفت مي باري

لختي درنگ كن

اين عابر خسته

خود از عمق حادثه مي آيد؛ برايش حادثه تكرار مكن

آسمان زيبايي

بوي عشق نفست در فضا پيچيده

بوي ياس و گون و زمزمه يك دل صاف

گل يادت به دلم چسبيده

بغض سربسته خود را به بيابان گفتم

گفتم اينك دل من عاشق زيبايي توست

همه گفتند : آري

آسمان بس كه دلم قصه سرود همه شد تكراري!!!

بس كه از عشق تو گفتم همه شد بيزاري

از كوير دل خود خانه اي خواهم ساخت سبز چون پيك بهار

بشكن اين بغض و سكوتي كه پر از ديروز است

تو ببار بر تن لرزش سرخ ، بر دلي رنج آلود

كه همه مي خندند به من و فاصله ها

خدایا انتظار سخت ترین مجازاتی است که برایم در نظر گرفته ای

مرا ................ ببر